İnsanoğlunda öyle hâller vardır ki hissedilir ama tarif edilemez. Bunlardan biri de “gücün yanına usulca yanaşanların” tavırlarıdır ki son dönemde yaşananları gördükçe bu hususu daha

Acılar doruk seviyesine geldiğinde, insanın sabır damarları zorlandığında, Efendimizin mübarek beyanıyla “yerin altının üstünden hayırlı olduğu” kıyamet habercisi zamanlar geldiğinde, ölümü özler insan. Acılarla yoğrulmuş,

Herkesin içinde gizlediği, bazen delice hareketler yapan, sesini duyurmaya çalışan, koşan, zıplayan, gülen, ağlayan küsen, samimi seven bir çocuk vardır ve onunla büyüdük bizler. “O

Ben de isterdim serbestçe seyahat etmeyi; tren yolu boyunca uzanan o güzelim ormanları, renk cümbüşü dağları, her dem birbirinden eşsiz tablolara bürünen gökyüzünü hayret makamında

Bir gece ansızın evimiz, bir caninin evi gibi basıldı, çocuklarımız bir köşede ağlaşırken beni kelepçeleyip götürdüler, günlerce nezarethanede beklettiler. Suçsuz yere aylarca, yıllarca hapishanelerde ömrümüzü