Sevgi ne efsun bir kelime… Şayet zerresi düşerse herhangi bir yere, öyle boyar ki rengine, ondan başkasına lâl olur o yer ve kapatır gözlerini her şeye.
Bir nur iken indin arz u semaya Hira’da eriştin vahy-i semaya Kul oldun, yükseldin kutlu Miraca Mihman olup erdin yüce Mevla’ya Serfürudur yer arz-ı endamına
Gözlerine şafak düşmüş sevgili, Beni de şafağın bir kulu eyle. Görünsün kalbime sonsuzluk eli, Beni de zirvenin bir yolu eyle. Bu gündüz ebedin bir yansıması,
İmanı, aksiyonu at başı gidiyordu Kimseden çekinmiyor, tereddüt etmiyordu Şöhret peşinde koşan katiller, haramiler Çukur kazıp kızları diri diri gömenler İntikam hisleriyle oturup kalkanlardan Altın