“Dik durun. Kimseyle kavga etmek bize yakışmaz. Siz kumar oynamadınız, hırsızlık yapmadınız, hukuksuz hiçbir işiniz olmadı. Siz işinize bakın. Dünyanın bütün coğrafyalarında dilimizi öğrettiniz, kültürümüzü yaşattınız. Dünya sizi takip ve takdir ediyor. Size umut bağlamış, sizi bekleyen nice insanlar var. Hizmetiniz kutsî ve vazifeniz büyük. Siz işinize bakın. Sizin işiniz hizmet etmek, benim işim ise size dua etmektir…”1
Bu ifadeler Erzurum’un yiğitlerinden 1967 yılında tanıştığım Alaaddin Öksüz Ağabey’e aittir. Hayatını ve servetini eğitim hizmetlerine harcamış bu nur yüzlü insanı 91 yaşında, hasta yatağında iken gözaltına almak istediler. Ama o bunlara boyun eğmedi. Son sözleri, “Dik durun eğilmeyin. Bu yolda olmak bizler için şereftir. Allah sizleri de bizleri de bu yoldan ayırmasın.” oldu.2