Her insan doğuyor, büyüyor, yaşlanıyor ve ölüyor. Kimileri daha hayatın baharında kimileri de küçük bir çocukken… İnsanlar olarak asıl sorunumuz büyümek değil, o zaten bize
Bir meleğin kucağına emanet olacaksın Korkma dediler henüz yolun başındayken İlk kelimem, ilk gördüğüm, ilk tebessümüm Rahmeti Sonsuzun mütecelli temsilcisi Biricik annem benim Derin bakışları
Gurbetler avuturken gönlümü bir akşamüstü, Güneş dönmüş guruba. Oturmuşum; Bir zalimin bin odalı sarayına karşı Akşamın alacası, ışık halelerini takmış koluna, Manzara… şehir; Saray, bir
Yusuflara… Kapkaranlık gecede gökler yarıldı birden Bizleri can evinden vurdular anneciğim Depremlerle art arda yer oynadı yerinden Kol-kanat bırakmadı kırdılar anneciğim Lâl kesildi vicdanlar, kör